Bevindingen oktober 2015 – november 2015

Nu bijna twee maanden in de Molukken. Bij deze, zo kort mogelijk, mijn bevindingen tot nu toe.

Nationaal niveau;
1. Op televisie (Nationale Omroep) zie ik, in tegenstelling tot vorig jaar, regelmatig aandacht voor de milieuvervuiling. Dat is inclusief lange uitzendingen voor kinderen met opvoedkundige inhoud. Daaruit maak ik op dat het bewustzijn van de problemen er op dat niveau wel is. Nut en noodzaak wordt onderkent om daar verandering in aan te brengen.
2. In Bogor houdt men demo’s om afvoer van afval vanuit Jakarta te stoppen. Beschikbare capaciteiten raken overbelast. De hoofdstad kan haar eigen problemen niet handelen blijkbaar.
3. Wetgeving rondom afval is nationaal geregeld op alle niveau’s. Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is ook wettelijk geregeld. Ook wat dat betreft is men zich dus bewust van de realiteit, nut en noodzaak voor verandering. Blijft implementatie en toezicht op naleving over.

Provinciaal niveau Maluku;
1. Overheid behandeld de problematiek regelmatig in de media (TV, radio en kranten). Bewustzijn ook daar dus aanwezig. Implementatie van wet- en regelgeving is nergens gerealiseerd. Geen toezicht op naleving. Dat is behoudens Ambonstad, waar men wel voortvarender is wat dat betreft. Maar ook daar geldt dat er nog geen effectief toezicht is op handhaving.
2. Er wordt door gouverneur opgeroepen tot actie en hij vraagt om steun van buitenaf (via oa TV-Maluku). Realiteit is dat voorstellen die vorig jaar al zijn gedaan in de la blijven liggen. Aanbod om daarop terug te komen is nog niet beantwoord. De acties die ik tot nu toe heb gezien hebben alle kenmerken van publiciteitstunten. Daadwerkelijk zelf verantwoordelijkheid nemen heb ik nog niet gezien buiten Ambonstad. Burgermeester van Ambonstad roept via media op tot samenwerking met andere gebiedsdelen van Maluku om de beschikbare capaciteit van Toisapu optimaal te gebruiken en zo onafhankelijk van de afvalverwerkers op Java te kunnen opereren. Afvalverwerking op provinciaal niveau ontbeert recycling bedrijven.
3. Ten aanzien van reduce en re-use zie ik geen acties. Ik zie geen aanstalten om bedrijfsleven daarbij te betrekken en/of mede verantwoordelijk te maken.

District niveau Lease;

1. Geen enkele vorm van implementatie van wet- en regelgeving. Laat staan toezicht op naleving. Spontaan ontstaan publieke afvalplaatsen die een gevaar voor gezondheid opleveren.
2. Niemand die zichtbaar verantwoordelijkheid neemt voor de openbare wegen en plaatsen. Lange linten van, met name, plastic afval. Vooral op Saparua is dat het geval. Nusa Laut en Haruku leveren dezelfde beelden maar in mindere mate door een kleinere populatie en afwezigheid van intensieve middenstand en marktplaats (Saparua stad)
3. Het gedrag tav afval is gelijk op de drie eilanden van Lease. Weggooien waar je staat, loopt, vaart of rijdt, is normaal en wordt geaccepteerd.

Algemene indruk van de wens tot verandering op individueel niveau;

1. Vrijwel iedereen die ik spreek maakt zich zorgen. In de meeste gevallen wordt naar de overheid verwezen. Eigen verantwoordelijkheid nemen is niet het eerste waar men aan denkt. Wel zie ik voldoende bereidheid die te nemen mits goed ondersteund met informatie en (financiële) support.
2. De scholen hebben intern wel een “Sekolah Bersih” beleid maar dat houdt op bij de hekken van de scholen. Dat is wat mij betreft expemplarisch voor het optreden van andere instanties als. Kokerkijken en verschuilen achter bureaucratische structuren.
3. Het is vooral de GPM kerk die wel hardop stelling neemt in het algemeen belang en actie onderneemt. Dat beperkt zich nog tot het plaatsten van spandoeken met oproepen tot gedragsveranderingen. Het besluit van Klasis GPM Lease blijkt voort te komen uit een besluit dat eerder in de synode is genomen, zo hoorde ik gisteren in gesprek met een ouderling van Ihamahu. Vanuit andere besturen van kerk of moskee zie ik geen acties of voornemens daartoe. Voor Lease is er nu het voornemen voor het oprichten van een Bank Sampah, mogelijk in samenwerking met al bestaande handellaren in oud ijzer.
4. In het algemeen is er niet een cultuur van samenwerken. Men wacht af wie de bal verder schopt nadat die is aangespeeld. Overheid en locale bestuurder doen niet anders. Die kijken rustig toe naar wat vrijwilligers ondernemen en voor elkaar krijgen.
5. Er lijkt een sfeer te ontstaan tot verzet. Het woord „demo” is al gevallen. Niet door mij maar door een betrokken ouderling in Ihamahu.

Wat kan Green Moluccas verder doen?

Toen ik begon aan dit programma was ik in de veronderstelling dat onwetendheid een belangrijke rol zou spelen. Die aanname is nu voor een belangrijk deel gecoupeerd. In elk geval 100% als het om bestuurders en instituties gaat. Blijft over de onwetendheid van burgers tav de bedreiging van de gezondheid (voedselketen, malaria) welzijn en welbevinden. Daarvan denk ik nog steeds dat men zich, onvoldoende of helemaal, niet bewust is van de gevaren van afval in zee of op het land werpen.

Macroniveau;
1. Blijven aandragen van innovaties in de afvalverwerkingstechnologie (zie Waste Recycling Ship) middels Indonesian Diaspora Network.
2. Stimuleren van integrale oplossingen en multi-discipliniar denken en werken aan verbetering. Loslaten van geïnstitutionaliseerde kokervisie’s en solitair werken. (middels Indonesian Diaspora Network? Vraag aan Wiwi Tijook.)
3. Blijven wijzen op gevaren, niet alleen voor eigen bevolking maar ook voor die van andere landen. (Indonesia Diaspora Network? Vraag aan Wiwi Tijook.)
4. Instellen van sancties. Op export van vis bijvoorbeeld. (politiek > ambassade?)

Mesoniveau;
1. Stimuleren van samengestelde werkgroepen. (multi-disciplinair en vanuit de gezamenlijkheid van betrokken instanties)
2. Stimuleren instellen sancties door nationale overheid op niet naleven van wet- en regelgeving door provinciale- en locale overheden.
3. Stimuleren prioriteren van middelen naar afvalsystemen.
4. Stimuleren erkenning van traditionele waarden en normen. (Molukse adat, functie sasi, functie kewang etc.)
5. Stimuleren locale initiatieven tav educatie en afvalverwerking (Locale community Green Moluccas een professionele stichting maken. Heka Leka (en soortgelijke stichtingen), ondersteunen met middelen.
6. Stimuleren compostprogramma’s. Lease eilanden zijn niet erg vruchtbaar, eigen voedselvoorziening is eenzijdig. Daar liggen kansen voor landbouw en verbetering eigen voedselvoorziening.

Microniveau;
1. Bijdragen aan educatie en educatiematerialen t.a.v milieu-educatie
2. Bijdragen aan voorlichting t.a.v. milieu-educatie
3. Ondersteunen van compostprogramma’s en landbouw gericht op verbouwen van m.n. groeten en fruit
4. Ondersteunen waar nodig en mogelijk, herintroduceren functie Kewang (functie in Molukse adat, belast met natuurbehoud)

Tot zover, er zal vast nog op af te dingen zijn, of aan toe te voegen,

Green Moluccas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *